Jako ekspertka od reaktywności wiem aż za dobrze, że psy mają trudności z reagowaniem na standardowe komendy, takie jak „leżeć” czy przywołanie, gdy nie są w stanie sobie poradzić. W szkoleniu psów asystujących wymagamy od nich znacznie więcej niż niezawodnego reagowania na podstawowe komendy – psy asystujące często muszą wykonywać złożone zadania na rzecz osób z niepełnosprawnościami, które są od nich zależne w zatłoczonych i rozpraszających miejscach publicznych. Aby określić, ile możemy wymagać od danego psa, musimy wziąć pod uwagę zarówno zadanie, jak i otoczenie, a także to, czy pies jest w stanie naprawdę podołać jednemu i drugiemu.
Najważniejsze wskazówki
- Standardowe szkolenie psa powinno budować umiejętności, które pomagają psom radzić sobie w ludzkim świecie i zapewniają im bezpieczeństwo.
- Szkolenie psa asystującego dotyczy konkretnych zadań wspierających osoby z niepełnosprawnościami, które są niekiedy wykonywane w wymagającym otoczeniu.
- Pies asystujący musi być elastyczny i chętnie wykonywać zadania wspierające przewodnika z niepełnosprawnością.
- O odpowiedniości psa decyduje to, czy jest wystarczająco odporny, by sprostać potrzebom swojego przewodnika – nawet gdy pozostają one w konflikcie z jego własnymi.
Standardowe szkolenie a szkolenie psa asystującego: kluczowa różnica
Granica między szkoleniem psa asystującego a zwykłym szkoleniem psa może wydawać się niewyraźna, lecz są to zasadniczo różne rzeczy. W swojej istocie standardowe szkolenie psa powinno polegać na budowaniu solidnych podstaw, takich jak niezawodne przywołanie i chodzenie na luźnej smyczy – umiejętności, które rozwijają komunikację i wzajemne zaufanie.
Dla wielu osób z niepełnosprawnościami posiadanie niezawodnego psa asystującego decyduje o tym, czy są w stanie uczestniczyć w codziennych aktywnościach, takich jak robienie zakupów w miejscach publicznych.
👉 Przykład:
Czego uczy się pies asystujący?
Zadania, jakie może wykonywać pies asystujący, są bardzo zróżnicowane, ponieważ dobiera się je bezpośrednio pod kątem potrzeb przewodnika – a zakres tych zadań jest szerszy niż w przypadku większości ról psów pracujących. Psy asystujące często wykonują takie zadania jak:
- sygnalizowanie ataków u diabetyków
- otwieranie i zamykanie drzwi
- odnajdywanie innej osoby i alertowanie jej w sytuacji kryzysowej
- fizyczne przerywanie szkodliwych zachowań
- zdejmowanie ubrań, takich jak skarpetki
- prowadzenie przewodnika z omijaniem przeszkód
📝 Zastanów się:
Moja suczka Tilly wspiera mnie i pełni swoją rolę psa asystującego podczas konsultacji dotyczących reaktywności, gdy potrzebuję skutera inwalidzkiego.
Na czym naprawdę polega szkolenie na poziomie psa asystującego
W mojej pracy cele koncentrują się na przezwyciężaniu złożonych problemów z reaktywnością i agresją. Mało prawdopodobne, by moi klienci pytali, jak szkolić psa asystującego – rodziny z reaktywnymi psami zazwyczaj mają już dość trudności w codziennym życiu, bez dodatkowej presji.
Odpowiedniość psa ma ogromne znaczenie. Twój pies może uwielbiać ganiać za piłką w parku przez wiele godzin, ale jeśli czasem upuszcza ją w połowie drogi podczas aportowania albo woli zrobić rundę triumfu zamiast ją przynieść, to czeka Cię jeszcze długa droga, zanim zaczniesz szkolić go w konkretnych umiejętnościach psa asystującego, takich jak aportowanie pomocy ortopedycznej.
Wykonując tę komendę, pies musi być zmotywowany do przyniesienia pomocy ortopedycznej na żądanie – bez ekscytacji towarzyszącej zabawie – poprawnie ją podnieść, tak by przewodnik mógł ją chwycić, i chętnie ją oddać.
Szkolenie dostępu publicznego i jego wymagania
W szkoleniu dostępu publicznego wymagamy od psa więcej, niż mogłoby się wydawać.
Praktyczne wymagania wobec psów asystujących są niezwykle wysokie. Oczekujemy od nich wykonywania bardzo złożonych zadań i demonstrowania zdolności do radzenia sobie w sytuacjach większej presji – na przykład poprzez niepodejmowanie szczekania na inne psy i nieskakanie na nieznajomych.
Jedna z moich grupowych sesji dotyczących reaktywności i pracy węchowej, które odbywają się w miejscach publicznych.
Umiejętności podstawowe umożliwiają to wszystko i są budowane na długo przed tym, zanim pies zacznie pracować w miejscach publicznych.
Psychiatryczne psy asystujące a psy wsparcia emocjonalnego
Szkolenie psychiatrycznego psa asystującego obejmuje konkretne zadania wspierające osoby z niepełnosprawnością psychiczną – na przykład prowadzenie zdezorientowanego przewodnika do bezpiecznego miejsca – podczas gdy psy wsparcia emocjonalnego zapewniają towarzystwo i kojącą obecność.
Prawne rozróżnienie między psem asystującym a psem wsparcia emocjonalnego jest istotne. W całej Wielkiej Brytanii osoby z niepełnosprawnościami mogą być towarzyszone przez psy asystujące w miejscach publicznych, podczas gdy psy wsparcia emocjonalnego nie mają równoważnych uprawnień dostępu. Natalie Turton zauważa, że prawo amerykańskie wyznacza tę samą granicę: psy wsparcia emocjonalnego nie są psami asystującymi w rozumieniu Americans with Disabilities Act, podczas gdy psychiatryczne psy asystujące są nimi – ponieważ są wyszkolone do wykonywania konkretnych zadań.
Czy mogę szkolić psa asystującego w domu?
W tym momencie możesz zapytać: „Czy mogę samodzielnie wytrenować psa asystującego?” Odpowiedź naprawdę zależy od osobowości Twojego psa, złożoności zadania i środowiska, w którym będziesz na nim polegać. Samodzielne szkolenie psa asystującego jest możliwe w Wielkiej Brytanii – nie ma żadnych wymogów prawnych dotyczących certyfikacji. Możesz rozpocząć szkolenie psa asystującego w domu, gdziekolwiek mieszkasz, budując solidne podstawy poprzez standardowe szkolenie.
Wyzwanie na poziomie psa asystującego PawChamp może być naprawdę przydatnym narzędziem pomagającym wzmocnić kluczowe umiejętności – oferuje krótkie codzienne ćwiczenia, które możesz wykonywać w dowolnym miejscu. Jednym z nich jest na przykład „wejdź pod” – nauka leżenia psa pod krzesłami, stołami itp. – co jest kluczowym elementem szkolenia dostępu publicznego.
Co jest potrzebne, żeby to osiągnąć?
Czas potrzebny na wyszkolenie psa asystującego zależy od wielu czynników.
💡 Wskazówka:
Może to zająć nawet rok lub dwa, a czasem dłużej.
Koszty szkolenia psa asystującego mogą być również znaczne, zwłaszcza jeśli korzystasz z profesjonalnego programu – dlatego tak wiele osób decyduje się na samodzielne budowanie umiejętności podstawowych, łącząc to z codzienną stymulacją umysłową. Profesjonalne i ustrukturyzowane wskazówki mogą naprawdę pomóc uczynić zaawansowane szkolenie psa asystującego znacznie bardziej dostępnym.
Trening celowania w domu z moją psią asystentką Tilly
Jak PawChamp pomaga
Możesz często słyszeć ode mnie tę opinię, ale jednym z powodów, dla których polecam aplikację treningową PawChamp, jest to, że sprawia ona, iż szkolenie oparte na dobrostanie psa jest dostępne dla każdego – niezależnie od tego, czy masz reaktywnego psa, który nie poradziłby sobie na zajęciach grupowych, potrzebujesz elastyczności, czy nawet masz niepełnosprawność.
Dla mnie nie ma nic lepszego niż możliwość nauki nowych umiejętności treningowych razem z moimi psimi towarzyszami w zaciszu własnego domu – kiedy tylko mam wolne 5 minut, żeby zrobić przerwę w ciągu dnia. Co więcej, przynosi to efekty bez dodatkowej presji i stresu związanego z miejscami publicznymi – to jeden z powodów, dla których tak wiele konsultacji behawioralnych prowadzę online.
Podsumowanie
Szkolenie psa asystującego jest właściwe tylko wtedy, gdy pies potrafi wykazać, że jest w stanie sprostać potrzebom swojego przewodnika z niepełnosprawnością. Budowanie niezbędnych podstaw możesz rozpocząć w domu, ale sukces zależy od znacznie więcej czynników niż tylko to, czy Twój pies potrafi opanować umiejętności w spokojnym, niezakłóconym otoczeniu. Ustrukturyzowane wsparcie profesjonalisty pomoże Ci robić postępy w tempie, które pies jest w stanie wytrzymać, i stworzyć z nim skuteczny zespół.
Literatura
Foltin, S., & Glenk, L. M. (2023). Current perspectives on the challenges of implementing service dogs in human mental health care. Veterinary Sciences, 10(1), 62.
Howell, T. J., & Bennett, P. C. (2022). Community awareness of service dog public access rights among Australian adults. Human-Animal Interaction Bulletin, 10(2), 48-72.
Lloyd, J., et al. (2019). Psychiatric service dog use for people living with mental health disorders. Frontiers in Veterinary Science, 6, 166.
Marcato, M., et al. (2022). Service dog selection and performance assessment methods using behavioural and physiological tools and devices. Applied Animal Behaviour Science, 254, 105691.
Marcato, M., et al. (2024). Prediction of working outcomes in trainee dogs using the novel Service Dog Test Battery (ADTB). Applied Animal Behaviour Science, 272, 106212.
McManus, B., et al. (2021). Interactions between the public and service dog handlers and trainers. Animals, 11(12), 3359.
Rodriguez, K. E., et al. (2020). Defining the PTSD service dog intervention: Perceived importance, usage, and symptom specificity of psychiatric service dogs for military veterans. Frontiers in Psychology, 11, 1638.
Salmon, A., et al. (2022). Issues regarding the welfare of service dogs. Animals, 12(23), 3250.

